وبلاگ مذهبی

ظلمِ کافر آتشم زد     زهر همسر آتشم زد

لیکن از اینها فزونتر     داغ مادر آتشم زد

من غریبم...

*آتش غم زد از دل شراره        مثل بابا جگرم شد پاره پاره

در غریبی ناله دارم             سر به خاکِ غم گذارم

دارم این دَم بین حجره      تشنه لب جان می سپارم

من غریبم...

*همچون لاله پژ مردن چه سخت است

تشنه لب جان سپردن چه سخت است

آه از اندوه و غوغا            قتلگاه و خیل اَعداء

شد لبش چون چوب خشکی

از عطش فرزند زهرا(س)

من غریبم...

شده زمین کاظمین     ز داغ او چو کربلا

حجّت خدا جواد    یوسف رضا جواد    کشته ی جفا جواد

جانِ ما فدایِ تو...

*سرشک غم شده روان                 بهار تو شده خزان

تویی همان که چون حسین     به کام تشنه داده جان

عاقبت شدی فدا      از جفای اَشقیاء     ای گل امام رضا

جان ما فدای تو...

* زِ روضه های کربلا                         غمِ تو را نشانه بود

تنت غریب و بی کفن                     به رویِ بام خانه بود

مقتدای عالمین     ای شهید کاظمین    جلوه ی غمِ حسین

جان ما فدای تو...

*زدن به جسمِ جدِّ تو                 به قتلگه چه ساده بود

تن شهیدِ کربلا                        به موج خون فتاده بود

زندگیِ من حسین     پاره پاره تن حسین    شاه بی کفن حسین...

می کشی مرا حسین...

حبّ تو آغشته با آب و گِلم                                               نام زیبای تقی ذکر دلم

گشته جاری اشک غم از دیده ها                                 در عزایت یا جواد ابنُ الرّضا

عشق رویت در سرشت عاشقان                               کاظمین تو بهشت عاشقان

نذر وادیِ غمت جان و تنم                                               سائلِ بابُ المرادِ تو منم

حجت اللّهی و رکنِ عدل و داد                                     یا جواد و یاد جواد و یا جواد

ای فدای روضه ی جانسوز تو                                          آهِ جانسوز شرر افروز تو

در میان حجره ای در بسته ای                          تشنه و بی جان و دل شکسته ای

زهر کینه شعله بر جانت زده                                        عالم از سوز دلت آتشکده

ای به قربانِ تو و سوزِ دلت                                           همدمت گردیده آقا قاتلت

ای به قربان طنینِ یا ربت                                   فاطمه(س)یا فاطمه(س)ذکر لبت

روضه ات سوزی به سینه می دهد                            اَشهدت بوی مدینه می دهد

نور هر قلبی ز خورشید ولاست                             کاظمینت بهر ما چون کربلاست

شد عطش غالب به جسم و جان تو                          یا حسین،ذکرِ لبِ عطشان تو

حجره ات گردیده وادیِ بلا                                                    زنده داغ شهید کربلا

او که لب تشنه به گودالِ شرف                                 داده جان بهر رسیدن بر هدف

او که غرق نیزه و شمشیر بود                                       نعره های قاتلش،تکبیر بود

او که پیش چشم زینب،خواهرش                            جلوه گر شد بر سرِ نیزه ، سرش

زنده شده داغ روضه ی                 علی اکبر لیلا

زهر جفا شعله ها میزد             به پیکر مولای ما

پیچیده تو وادیّ بغداد          عطر نوای یا زهرا(س)

مرثیه میخونیم          با ناله ما همه

رو چِشا اشک غم         رو لبا زمزمه

جواد الائمه عزیز فاطمه(س)

خراب این غم گردیدم و          مستِ سبوی کاظمین

کبوترِ دلِ من آقا                   پر زده سوی کاظمین

تا دمِ مردن هستم آقا            سائل کوی کاظمین

عطر بهشتی داره خیلی      شمیم و بوی کاظمین

کاظمین شاهدِ                           ناله ها میزدی

از عطش تو حجره                  دست و پا میزدی

جواد الائمه ...

خدا رو شکر که تنها بودی          میون حجره ای آقا

بعدِ شهادت هم بردنِت            به بامِ خانه یا مولا

سایبون پیکر پاکت                   بال و پرِ پرنده ها

بیا یه قدری گریه کنیم                برا شهید کربلا

امون از غربت              ذبیحِ بی کفن

یوسفِ خونیِ               پاره پاره بدن

یا حسین یا حسین یا حسین